از کجا بايد شروع کرد ، قصه عشق ُ دوباره ؟
ساعت ۳:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٩/٢٧  کلمات کلیدی:

نمی دانم اين قصه را

آغاز دوباره ای هست ؟

يا شرح دوباره ای برای اين غصه هست ؟

نگاه مهربانت ، چشمان مملو از ناگفته هايت در رودخانه ی سرد اياممان هميشه جاری است ، گر چه ساکت و خاموش.

آيا قصه ی روياهای شيرين و کودکانه ات را ، تکراری هست ؟ جوجه های باغ خيالت ، اسبان بالدار رويايت ، باغ پرگل ، دريا ...... و رودخانه ی سرخ .

به قول مادر سپيد : عسلکم ،

ای نگاه هميشه سبز !

فانوس را بگو !

          پنجره ی ايامت باز است

و نگاه سبز و روشنت

از بالکن قلب زخمی و کوچکت

فرشتگان زمین و آسمان را به انتظار نشسته است.

گرچه واژه های اين ديار همه از جنس تکرارند ، اما آفتاب سلام تو تا ابديت روشن است و هرگز غروب نخواهد کرد.

آشنای غريب من ، ريحانه !

فانوس مهربان را بگو در سرای قلب غمگينت

واژه ی غريبه نا آشناست

و آشنايان چه غريبند !

بگو که سفره ی غربت مهر تو گسترده است

برای مسافران عاشق ِ مهر

و نااميدی دلگير از دريای صبرت.

به مهتاب بگو که رکورد مهربانی در اين سرای شکستنی نيست

و روشن است رودخانه ايامت از قلبهای مهربانی که نور هديه می دهند.

ريحانه خواهد سرود

ترانه ی اميد را ، ترانه ی زندگی را

تا وقتی که قلبی روشن است در اين ايام ، به مهر.

------------------------------------------- 

فردا برايم هديه داشت

                            رهايی

                            و من او را با تمام اميدهای ويرانم پذيرفتم

                            و به زندگی ام تقديم کردم

اينجا دوستی عشق است

                            و عشق دوستی

                            من سايه نورم را با تو تقسيم خواهم کرد.